افزودن vemurafenib به irinotecan/Cetuximab پیشرفت BRAF-Mutated mCRC را به تاخیر انداخت.

dt_140630_colorectal_cancer_800x600

افزودن vemurafenib به irinotecan/Cetuximab پیشرفت BRAF-Mutated mCRC را به تاخیر انداخت.

  افزودن vemurafenib مهار کننده ی BRAF به irinotecan و Cetuximab ادامه ی زندگی بدون پیشرفت بیماری را طولانی تر کردند و منجر به نرخ کنترل بیماری بالاتری نسبت به درمان با irinotecan و Cetuximab به تنهایی در بیماران کنسر کولورکتال متاستاتیک BRAF-mutant میشود.

بر اساس نتایج مطالعه SWOG 1406 که ژانویه ۲۰۱۷ در ASCO GI ارایه شد، افزودن vemurafenib به irinotecan و Cetuximab مدت زندگی بدون پیشرفت بیماری را افزایش و منجر به نرخ کنترل بیماری بالاتری نسبت به درمان با irinotecan و Cetuximab به تنهایی در بیماران کنسر کولورکتال متاستاتیک با موتاسیون BRAF شده است.

Scott Kopetz از ام دی اندرسون ارائه دهنده ی نتایج گفت:” این نتایج حاکی از آن است که vemurafenib به طور قطعی تومورهای کولورکتال BRAF-mutant را به irinotecan و Cetuximab حساس می کند و با مطالعات متعدد اولیه فاز یک و پیش بالینی همخوانی دارد.

حدود ۷% از بیماران کنسر کولورکتال متاستاتیک BRAF V600E mutation دارند که مرتبط با بیولوژی تهاجمی و پاسخ محدود به کموتراپی استاندارد می باشد و منجر به طول عمر کلی کمتری می شود. اگرچه  vemurafenib یک مهار کننده ی BRAF V600-specific می باشد، مطالعات قبلی فعالیت محدود با درمان single-agent یا با کموتراپی بر پایه cetuximab را نشان داده اند.

این مطالعه شامل ۱۰۶ بیمار با کانسر متاستاتیک کولورکتال BRAF-mutated و RAS-wild type بودند. بیماران به صورت تصادفی به درمان با irinotecan یا Cetuximab (n=54) با و بدون vemurafenib اختصاص داده شدند. همه ی بیمارانی که در مطالعه شرکت کردند، یک یا دو درمان اولیه بدون anti-EGFR agent های قبلی دریافت کرده بودند. به بیماران اجازه داده شده بود تا در صورت پیشرفت بیماری از گروه کنترل به گروه vemurafenib بروند.هدف اولیه طول عمر بدون پیشرفت بیماری بود.

بیمارانی که به vemurafenib اختصاص داده شده بودند، افزایش چشمگیری در طول عمر بدون پیشرفت بیماری نشان دادند (نرخ خطر= ۴۲/۰ ؛ ۹۵% CI؛ ۶۶/۰-۲۶/۰؛ ۰۰۰۲/۰p=). درمان با vemurafenib منجر به افزایش میانگین طول عمر بدون پیشرفت بیماری از دو ماه با irinotecan/Cetuximab تنها به ۴/۴ ماه شد. میزان پاسخ دهی نیز از ۴% از گروه کنترل به ۱۶% در گروه vemurafenib افزایش یافت. بیماری پایدار (Stable disease) نیز از ۲۲% برای گروه کنترل به ۶۷٪ برای گروه vemurafenib افزایش یافت.

Kopetz گفت:” مهم تر آن که مدت پاسخ با افزودن vemurafenib بیشتر بود و دو مورد پاسخ دیده شده در گروه کنترل مدت پاسخ بسیار کوتاهی داشتند.”

کم خونی درجه ۴/۳ ، neutropenia و حالت تهوع  به صورت آماری در گروه vemurafenib افزایش یافت. بر اساس اظهارات Kopetz این افزایش ممکن است به افزایش مدت زمان مواجهه نسبت داده شوند و شبیه به آن هایی هستند که در لاین دوم مطالعات پیشین Cetuximab به علاوه irinotecan  دیده شده اند. Arthragias که عارضه ی جانبی شناخته شده ی agent است نیز به لحاظ عددی با افزودن vemurafenib افزایش یافت اگرچه سمیت های پوستی با افزایش vemurafenib به صورت قابل ملاحظه ای افزایش نداشت. در کل ۱۸% از بیماران اختصاص یافته به vemurafenib و ۸% از بیماران اختصاص یافته به گروه کنترل درمان را قطع کردند.

Kopetz نتیجه گرفت:” درمان های جدید کلی مثل این برای این زیرمجموعه ی نادر و تهاجمی کنسر کولورکتال، جایی که رژیم های کموتراپی استاندارد ما برای ایجاد منافع حیاتی وکلینیکی معنی دار با شکست مواجه می شود، مورد نیاز است.”